Japanski scenarista i reditelj Sion Sono, globalno proslavljen nakon četvoročasovne sage o odrastanju i stasavanju jednog mladića iz vrlo nesređene i šablonski nesrećne porodice (Love Exposure, 2008), prvi je snimio film o nacionalnoj katastrofi i iste godine kada se katastrofa dogodila prikazao ga na Mostri (Himizu, 2011). Autorski pečat njegovih dela jeste požrtvovan u samo jednom cilju - slaviti trunke boljeg čovečanstva, nakon raskrinkanog mnoštva slabosti u sebi samom, malom i zaboravljenom.
Film o ljubavi pod cunamijem (Himizu, 2011)Hong Sang-soo, autor iz Južne Koreje, već više od dve decenije snima po dva, u poslednje vreme čak i tri filma godišnje. Priča o običnim ljudima, često iz sveta filma ili literature, sklonim impulsivnim ljubavnim vezama i alkoholu. Njihovi dijalozi su dugi, a odluke ishritrene i nepredvidljive, često sa neočekivanim posledicama, ali bez katastrofalnih ishoda, uglavnom jak i brzoprolazan bol. To je sve što Sang soo ima da ponudi, ali to čini stalno, uporno i dosledno.
Hong Sang-soo (Noć i dan, 2008)Kineski dokumentarni filmovi LAST TRAIN HOME (Lixin Fen, 2009) i DISORDER (Huang Weikai, 2009) prikazuju zapanjujuće slike o stvarnosti najmnogoljudnije i najproduktivnije imperije koja je ikad postojala na našoj planeti. Prvi priča o neumornim radnicima koji iz velikih gradova po nekoliko sedmica putuju kući za praznik, a tamo, u selima čekaju ih roditelji i deca. Putovanje vozom traje mnogo duže nego susret s porodicom. Drugi film ispunjavaju prizori s prometnog i haotičnog bulevara u jednom nezadrživom velegradu (bliska i srodna dinamika sveta, poput onih Vertova iz 20-ih ili Ruttmana iz 30-ih godina XX stoleća).
Slika sa kineskog bulevara - RASULO (Disorder)Nastaviće se.
No comments:
Post a Comment